Skywalking Over Life. . .

Έρχονται κάποιες φορές στη ζωή που η πορεία σου είναι όσο αβέβαιη όσο η πορεία πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί. Το αίσθημα της αβεβαιότητας ίσως να είναι γραφτό να συνοδεύει πάντα τα βήματα μας αλλά δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό. Οι αμφιβολίες είναι εκεί για να σου δείξουν έναν καλύτερο δρόμο, να σε κάνουν να επανεξετάσεις τις πράξεις σου και, στο τέλος, όταν σε αφήσουν δειλά-δειλά, να σιγουρευτείς για αυτό που ξεκινάς να κάνεις. Είναι σαν ένα μικρό τεστ λίγο πριν το φινάλε, όταν τις καταπολεμήσεις είσαι δυνατός κι έτοιμος, αν επικρατήσουν και αλλάξεις το δρόμο σου, έκανες μια σωστότερη, πιθανώς, επιλογή. Τι γίνεται όμως όταν οι αμφιβολίες σε υπερνικούν;

Το τεντωμένο σκοινί ταλαντεύεται και τα βήματα σου είναι φοβισμένα. Κάθε βήμα μπορεί να καταλήξει στο κενό και το χειρότερο είναι ότι δεν ξέρεις πότε θα σταθεροποιήσεις την πορεία σου. Ή μήπως ξέρεις; Τι είναι άραγε αυτό που μπορεί να σε βγάλει από το βυθό των αμφιβολιών;

Αυτό το κάτι είναι απλά να συνεχίσεις. Μπορεί κάθε βήμα να είναι και μια ενδεχόμενη πτώση αλλά αν πέσεις θα ξέρεις για ποιο λόγο έπεσες και την επόμενη φορά θα ξέρεις που να στηριχθείς. Όσες αμφιβολίες και αν έχεις, ξέρεις ότι ο δρόμος είναι μπροστά σου, ξέρεις ότι -πρέπει να συνεχίσεις ακόμα και αν μαζί σου περπατούν οι αμφιβολίες σου.

Απλά, συνέχισε.

That's the real life.

Tick Tock . . .

Tick Tock. O χρόνος τρέχει, ο χρόνος είναι χρήμα.

Tick Tock. Δεν έχω χρόνο.

Tick Tock. Tick Tock. Tick Tock.

Ο χρόνος είναι κυρίαρχος στη ζωή μας, θα έλεγες πως την καθορίζει. Φαντάσου να μην ήξερες τι ώρα είναι, πόσο θα άλλαζε η ζωή σου. Τρέχουν τα λεπτά κι εσύ τρέχεις πίσω τους. Δεν προλαβαίνεις.

Άλλοτε θες να είχες περισσότερο χρόνο, θα ήθελες να γυρίσεις το χρόνο πίσω, θα ήθελες να αξιοποιούσες καλύτερα τον χρόνο που σου είχε μείνει.

Άλλοτε εύχεσαι να μπορούσες να υπερνικήσεις τον χρόνο, εύχεσαι να περάσουν γρήγορα οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια. Ο χρόνος κυλάει νωχελικά κι εσύ απλά είσαι μάρτυρας των λεπτών που περνούν δίπλα σου. 

Όπως και να έχει, το ρολόι του τοίχου γίνεται σιγά-σιγά ένα ρολόι του μυαλού και όλο τρέχεις, τρέχεις, τρέχεις. Ξέρεις τι; Πάρε μια ανάσα, τρέξε παράλληλα με τον χρόνο, όχι πίσω του. Μην αφήσεις ένα "τικ τακ" να χαράζει το δρόμο της ημέρας σου, χάραξε τον εσύ. 

Πόσο δέσμιος του χρόνου θα δεχτείς να είσαι, λοιπόν;






That's the real life.

Parallel Universe. . .

Περπατάμε παράλληλα.

Οι δρόμοι μας είναι παράλληλοι.

Και δε θα βρεθούμε ποτέ.

Είναι επειδή δε το θέλουμε; Όχι. Είναι γιατί είμαστε σε παράλληλους κόσμους.

Οι σχέσεις των ανθρώπων στηρίζονται σε κοινά γεγονότα και κοινές εμπειρίες. Όταν τα χάνεις αυτά, χάνεις ένα κομμάτι του ανθρώπου δίπλα σου. Όταν αυτά τα κομμάτια μαζευτούν και αποτελούν πια το είναι του ανθρώπου, τότε τον χάνεις. Τότε, αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν μπορούσες να κάνεις κάτι για να κρατήσεις αυτά τα κομμάτια μαζί, αν μπορούσες να το προλάβεις.

Αν πάλι αυτά τα κομμάτια είναι ήδη αποκομμένα μεταξύ τους, τότε δεν έχεις πολλά περιθώρια. Γιατί τότε βρίσκεσαι αντιμέτωπος με ένα παράλληλο σύμπαν. Με ένα σύμπαν που δεν μπορείς να συμβαδίσεις γιατί δεν έχετε κοινά σημεία, δεν συναντιέστε. Τι μπορείς να κάνεις γι' αυτό; Ίσως  να βρεις τα κομμάτια και να τα ενώσεις ή απλά να τα αφήσεις έτσι και να δημιουργήσεις νέα κομμάτια, νέες κοινές εμπειρίες.

Μπορούν να συναντηθούν δυο παράλληλα σύμπαντα; Κάποτε, ναι κι αυτό θα γίνει όταν βρουν κάτι στο δρόμο τους που θα οδηγήσει το ένα στο άλλο. Κάποτε.

That's the real life.

Everybody's World. . .

Κοίτα γύρω σου. Τι βλέπεις; Δες καθαρότερα, πέρα από τα αυτοκίνητα, τους δρόμους, τους ανθρώπους. Δες βαθύτερα.

Να σου πω εγώ τι βλέπω;

Με μια πρώτη ματιά, βλέπω συννεφιά. Βλέπω έναν κόσμο που δε νοιάζεται, που δεν πονάει εκτός αν ο πόνος είναι δικός του, που δεν νιώθει.

Βλέπω έναν κόσμο που εστιάζει στη δυστυχία, που έχει ξεχάσει να αναπνέει. Βλέπω έναν κόσμο που αποστρέφει το βλέμμα σε όποιον έχει ανάγκη, ή κοιτάζει αφ' υψηλού όποιον δεν είναι ίσος του.

Βλέπω έναν κόσμο που κρύβεται πίσω από τα στερεότυπα, βλέπω έναν κόσμο που ψιθυρίζει γιατί δεν θέλει να ακουστεί, βλέπω έναν κόσμο που φοβάται να ανοίξει τα μάτια του γιατί δεν τον βολεύει αυτό που θα αντικρίσει.

Βλέπω έναν κόσμο που υποκρίνεται. Βλέπω έναν κόσμο που ξεχνάει. Βλέπω έναν κόσμο που δεν ενθουσιάζεται, βλέπω έναν κόσμο που απλά ζει.

Αλλά μετά λέω να κοιτάξω καλύτερα και η δεύτερη ματιά είναι πιο καθαρή. 

Βλέπω έναν κόσμο να αναδύεται αργά και σταθερά κάτω από τα χαλάσματα ενός παλιού και φθαρμένου κόσμου. 

Βλέπω έναν κόσμο να προσπαθεί να δει με τα μάτια της ψυχής του, να πασχίζει να κάνει κάτι διαφορετικό όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες.

Βλέπω έναν κόσμο να αλλάζει. Ή τουλάχιστον να θέλει την αλλαγή. 

Εκεί ανήκω. Αποφάσισα να βλέπω κάτω από τα χαλάσματα. Γιατί εκεί κρύβεται η μαγεία.

Και αν τα χαλάσματα είναι γκρι, κάτω από αυτά χορεύει κάθε χρώμα. Το θέμα είναι να έχεις το κουράγιο να σκάψεις, να κοπιάσεις, να πονέσεις, να τα παρατήσεις για λίγο και μετά να συνεχίσεις να μετακινείς κάθε πέτρα μέχρι να βρεις έναν κρυμμένο παράδεισο.

Θα τον βρεις;








That's the real life.

The Silence Remains

This world asks for so much

Despite what you give it's just never enough

And you 're left cold, tired, and alone

Reaching for something that's already gone

You try not to be afraid

Bounded by all these things that they say

And you feel like you 're all by yourself

But I'll be right here when there's nothing else

Lay down

Rest here in peace in my arms now

Knowing you 're safe from the storms and the rain

And from all of your pain

I 'll be here but only the silence remains

Only the silence remains

Your fears they know that you 're scared

Wherever you go they seem to meet you there

And you face them all on your own

Never the weak always the strong

And you win most the time

Never once claimed that victory was mine

And you carried this burden alone

But this candle's burned at both ends for long

Lay down

Rest here in peace in my arms now

Knowing you 're safe from the storms and the rain

And from all of your pain

I 'll be here but only the silence remains

Lay down

Lay down

Lay down

Rest here in peace in my arms now

Knowing you 're safe from the storms and the rain

And from all of your pain

I 'll be here but only the silence remains

Rest here in peace in my arms now

Knowing you 're safe from the storms and the rain

And from all of your pain

I 'll be here but only the silence remains

(by 3 Doors Down)

Upside Down. . .

Όταν ξεκινάς να ζεις, μην κάνεις σχέδια. Γιατί ποτέ δε θα βγουν όπως θες. Όταν χαράζεις το δρόμο σου πριν καν τον διαβείς, χάνεις την ουσία του ταξιδιού.

Η σιγουριά μας ωθεί να κάνουμε σχέδια, να προσχεδιάζουμε την πορεία μας. Η θέληση να τα έχουμε όλα υπό έλεγχο. Όταν όμως ξεφεύγουμε από την πορεία μας νιώθουμε σαν να έχουμε αποτύχει. Όταν τα σχέδιά μας δεν βγαίνουν όπως θα θέλαμε, νιώθουμε πόνο. Και όλα αυτά γιατί δεν αφήσαμε το μυστήριο που λέγεται ζωή να ξεδιπλώσει τα μονοπάτια της.

Άλλοτε, κατά ένα περίεργο τρόπο, όλα βαίνουν καλώς για εμάς. Κάθε στόχος που θέτουμε πραγματοποιείται. Κι έτσι βρισκόμαστε υπό την ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά, ότι έχουμε πετύχει. Μόνο και μόνο για να έρθει μια άλλη στιγμή η επιβεβαίωση ότι δεν γίνεται να τα προβλέψεις όλα. Κάποτε θα πέσεις, θα σηκωθείς, θα γελάσεις, θα κλάψεις. Όλα απρόβλεπτα, χωρίς να τα θέλεις κάποιες φορές, χωρίς να τα περιμένεις. Ποιο το νόημα αν ήδη ήξερες πού οδηγεί το μονοπάτι που διάλεξες;

Δέξου ό,τι κι αν συναντήσεις μπροστά σου, όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Όλα. Ακόμα κι αν δεν το βλέπεις στην αρχή. Ακόμα και όλα έρθουν ανάποδα από ότι θα ήθελες, ακόμα και ο κόσμος που είχες χτίσει στο μυαλό σου δεν υλοποιείται ποτέ... όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Ο δρόμος στον οποίο βαδίζεις δεν είναι πάντοτε ομαλός. Μπορεί να μην τον διάλεξες, να κατέληξες κατά τύχη εκεί, να βρέθηκες μπροστά σε σταυροδρόμια, να αναρωτήθηκες αν έκανες τη σωστή επιλογή. Μπορεί να συνάντησες εμπόδια, ανυπέρβλητα στην αρχή, μπορεί να φοβήθηκες, να σκέφτηκες να γυρίσεις πίσω. Μπορεί πάλι να έχεις συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι ο δρόμος που βαδίζεις κρύβει εκπλήξεις. Δεν ξέρεις τι ούτε πώς αλλά η δίψα για κάτι καινούριο θα σπρώχνει κάθε σου βήμα. Και στο τέλος, θα ανταμειφθείς.

Γιατί δεν έχει σημασία πώς ξεκίνησες, με τι σκέψεις ή εφόδια ή στόχους άρχισες το ταξίδι σου. Ο δρόμος που πήρες είναι αβέβαιος και ταυτόχρονα συναρπαστικός. Είσαι έτοιμος;

That's the real life.

Why do all good things come to an end?

Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν, λένε.

Κάποτε όλα πρέπει να τελειώσουν, όσο κι αν πονάει. 

Κι εμείς απλά αναρωτιόμαστε γιατί πρέπει να έρχονται έτσι τα πράγματα. Αλλά μήπως όντως πρέπει να γίνονται έτσι;

Λένε ακόμα ότι εκτιμάς κάτι όταν το χάνεις. Σωστό.

Ποιο το νόημα να έχεις κάτι όταν δεν βλέπεις την αξία του κάθε μέρα; Όταν δεν νιώθεις ευγνώμων που το απέκτησες; Κι όμως, όσο κι αν συμφωνεί κανείς σε αυτό, στην πραγματικότητα ποτέ δεν αναλογιζόμαστε αυτά που έχουμε. Είναι στη φύση μας να αναζητούμε πάντα το κάτι παραπάνω ενώ αν χάσουμε κάτι δικό μας, στενοχωριόμαστε αν και όσο το είχαμε δεν του δίναμε σημασία. 

Είναι δύσκολο να αρκεστείς σε αυτά που έχεις, ακόμα και στους ανθρώπους που είναι στη ζωή σου. Τους προσπερνάς και δεν τυχαίνει να τους πει πόσο σημαντικοί είναι για 'σένα. Τι μας κρατάει πίσω και δεν λέμε αυτό που νιώθουμε; Ίσως δεν θέλουμε να φανούμε ευάλωτοι. 

Κι όταν έρχεται η στιγμή που τους αποχωρίζεσαι, εύχεσαι να μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο πίσω, να έλεγες όλα αυτά που κρατούσες μέσα σου χωρίς να ντρέπεσαι. Αλλά είναι πια αργά.

Όλα πρέπει να τελειώσουν, ναι. Γιατί τότε καταλαβαίνεις τι σήμαιναν για 'σένα. Το στοίχημα είναι να ξέρει και ο άλλος ότι έπαιξε κάποιο ρόλο στη ζωή σου πριν φύγει. Θα προλάβεις;

That's the real life.